СМРТТА НА ВОЈВОДАТА ПАРАШКЕВ ЦВЕТКОВ

В Могила влезе четата
на чело Цветков војвода,
дедо Андреја со него,
Ѓорѓи Смилевче со него
и деветнаесетмина комити.
Ми ги догледа Димитри,
чорбаџи од клето Црнобуки.
Диме ми нешто намисли:
Диме замина Битола,
на паша абер му даде:
— Де гиди паша, валија,
в Могила е Цветков војвода,
дедо Андреја со него,
Ѓорѓи Смилевче со него
и деветнаесетмина комити.
Забери аскер, полици,
забери Турци полјаци,
забери башибозуци,
селото да го сардисаш,
Цветков војвода да фатиш,
со него дедо Андреја,
Горѓи Смилевче со него,
и деветнаесетмина комити.
И мене, паша, да земиш,
да не ме мене убијат!
Пашата вели, говори:
— Ашколсун Диме чорбаџи,
ашколсун Диме кодошу!
Аваџи табор ce земам
и живи ќе ги донесам:
— Цветков војвода на чело,
дедо Андреја со него,
Ѓорѓи Смилевче со него
и деветнаесетмина комити.
My рече Диме чорбаџи:
— Слушај бре паша, валија,
аваџи табор малку е,
повеќе војска да земиш!
— Јунак е Цветков војвода,
јунак е дедо Андреја,
јунак е Горѓи Смилевче,
јунаци се сите комити!
Тогаш му рече пашата,
пашата ем валијата,
валијата на град Битола:
„Де гиди Диме чорбаџи,
земи си пари од кесе
колку ти фаќа раката,
се чисти жолти, жолтици.
Јас паша ќе те одредам,
мулјазим ќе те направам,
дека ја чета предаде
на Цветков млад војвода."
Диме чорбаџи се излага,
си зеде пари од ќесе,
четата ми ја предаде.
Пашата викна, подвикна:
„Саид ефенди да дојдит!"
Саид ефенди ми дојде,
селам му даде на паша,
на паша ем на валија.
— Саид ефенди, башполиц,
тебе те имам првенец,
првенец меѓу Турците.
Земи си табур - биринџи
со седум-осум илјади
и десет чифта топови
со многу тешки ѓулиња.
Дури да ми се обзори,
дури да изгреј сонцето,
сардисај село Могила!
Таму бил Цветков војвода,
таму е дедо Андреја,
таму е Горѓи Смилевче,
таму се други комити.
Сношти таму отишле,
денес абер зедовме
од нивни Диме чорбаџи,
од клетоно Црнобуки.
Запомни Саид ефенди:
Никој рушвет не ќе земате!
Пашата ќе те одредам,
Битола да ја повелаш,
ако ги најдеш комити
и живи ми ги донесеш!
Селам му даде башполиц,
башполиц Саид ефенди.
Отиде право в касарни,
во бели и во црвени,
одреди табур бириџи
со седум-осум илјади
и десет чифта топови
со многу тешки ѓулиња.
Дури да ми се обзори,
дури да сонце изгрее,
сардиса село Могила.
Пособра сите селани,
та што им вели, говори:
„Селани, вие могилци,
овде имате комити!
Тука е Цветков војвода,
дедо Андреја со него,
тука е Горѓи Смилевче
и деветнаесетмина комити.
Сношти овде дојдоа,
денес абер зедовме
од вашјот Димо чорбаџи,
од клетоно Црнобуки.
Каде се крие четата?
Каде е Цветков војвода,
каде е дедо Андреја,
каде е Горѓи Смилевче,
каде се друѓи комити?
Кажете, да не бараме,
куќите да не гориме!"
Селани велат, говорат:
„Саид ефенди, башполиц,
сите ние изим даваме,
таква работа немаме;
Цветков војвода не знајме,
дедо Андреја не знајме,
Ѓорѓи Смилевче не знајме,
други комити не знајме!"
Разлутен Саид ефенди,
разлутен Саид башполиц,
пособра двајсет селани,
Ристе коџобаши со него
и десет души аскери,
аскери од најлошите,
аскери од најлутите.
Прегледа сето Могила,
комити нигде не најде:
He најде Цветков војвода,
не најде дедо Андреја,
не најде Горѓи Смилевче.
Уште една куќа остана.
Саид ефенди застана,
застана та му говори:
„Селани, вие Могилци,
овдека напред врвете,
куќава да се прегледа!"
Селани тогаш рекоа:
„Саид ефенди, башполиц,
овдека шубе имаме,
зашто е куќа без стопан,
белки е некој кондисан.
Затоа напред не ојме!"
Разлутен Саид ефенди,
разлутен Саид башполиц,
со десет души аскери,
аскери од најлошите,
аскери од најлутите,
в левата рака калачка,
в десната рака леворвер,
почна во дворје да влегва.
Подвикна Цветков војвода,
којшчо седеше на баџа:
„Застани, Саид ефенди,
застани, Саид башполиц!
Тука те тебе чекаме
на нишан да те земеме.
Пашана ќе те одредам
Битола да ја повелаш!"
Колку го зборот изрече,
сичките пушки згрмија,
Саид ефенди убија,
Саид ефенди башполиц
и десет души аскери,
аскери од најлошите,
аскери од најлутите.
Турската труба засвири,
згрмија пушки, топови,
со многу тешки ѓулиња,
од четири страни Могила.
Земја и небо трептеја,
жени и деца спиштеја.
Силен се оган отвори,
изгоре сето Могила.
Подвикна Цветков војвода:
„Крепи се, дедо Андреја,
крепи се Горѓи Смилевче,
и моја верна дружино!
Удрете, не се боете,
додека патрони имате!
На оние ѓупци аскери
да не се живи давате,
да не ве мачат в Битола,
во пусти црни зандани!"
Времето ми се помрачи,
куќата ми ја сурнаа,
Цветков војвода убија
и единајсет души четници.
Осумте души излегоа
од турски обрач в Могила,
отидоа Црнобуки,
викнаа Диме чорбаџи:
„Излези, Диме чорбаџи,
сега ние ќе ти платиме,
зашто ти не куртули
од она пусто Могила."
Излезе Диме чорбаџи
пеплосан в лице, ожолтен.
Ми го врзаа комити,
лева му рака пресекоа,
со која ги зеде парите;
Десна му рака пресекоа,
со која даде потписо;
Главата му ја одрежаа,
мулјазим го одредија.
Бела му книга пратија
на битолскиот валија:
— Слушај бре паша, валија,
испрати дваесет текови,
крени си твои лешови,
лешови ѓупски, аскерски,
поцрне од нив Могила.
Испрати до два ландони,
земи _го твојот пашалар,
пашалар, турски првенец,
пашалар Саид ефенди,
Саид ефенди баш полиц.
Голем му нишан дадовме
Битола да ја повела.
.
Преземено од книгата: БИТОЛА БАБАМ БИТОЛА
Народни песни во кои се спомнува Битола,
собрал, предговор и речник напишал
проф. Филип Каваев
Издадена: Битола, Октомври 1969 год

top destinations enfoto galerija enmapa ennastani en

smestuvanje enrestorani picerii enturisticki enkako do bt en